Woensdag: Broodjesdag
Front-end / Projectmaanger en Front-end / Dev-ops
Hoe het begon
Een jaar geleden was woensdag gewoon woensdag. Iemand nam een broodje mee, of niet. Iemand liep even naar de supermarkt, of niet. Tot Jeroen en Tara op enig moment besloten dat het leuker zou zijn om voor iedereen te koken.
Wat begon als eenmalig, werd twee keer, werd wekelijks. Zonder dat iemand het ooit formeel heeft afgesproken is broodjesdag inmiddels zo vanzelfsprekend dat niemand meer vraagt of het doorgaat. Dat komt vooral doordat Jeroen en Tara het zelf leuk vinden om te doen. Wat als taak zou kunnen voelen, voelt duidelijk als hobby.
Wat er op tafel komt
Meestal luxe belegde broodjes. Soms uit een kookboek, soms uit het hoofd. Broodje kip pesto, broodje burrata mortadella, een Italiaans broodje op Turks brood. Geen experimenten voor het experiment, maar klassiekers die goed zijn uitgevoerd, met verse ingrediënten en genoeg tijd om het fatsoenlijk te doen.
Er is geen menu en geen stemronde. Wat er op tafel komt, komt op tafel omdat Jeroen en Tara er zin in hadden.
Wie er aanschuift
Wie er op woensdag is, eet mee. Geen aanmelding, geen indeling, geen lijstje. Jeroen en Tara maken gewoon genoeg voor iedereen die er die dag is.
Voor sommige collega’s is dat inmiddels een subtiele reden om woensdag hun kantoordag te maken. Anderen plannen het laatste uur voor de lunch niet meer vol met werk dat concentratie vraagt, want zodra het gaat ruiken heeft dat toch weinig zin. Beide is prima.
Waarover we praten (en waarover niet)
Werk komt zelden ter sprake aan tafel. Dat is nooit afgesproken, het gaat vanzelf zo. Er wordt gepraat over series die iemand keek, over een verbouwing, over het weekend, over sport, over wat er in het nieuws voorbijkwam en hoe je daarover denkt. Soms over een reis die iemand plant, soms over kinderen die iets grappigs zeiden.
En dat is precies waarom het werkt. Collega’s die elkaar alleen tegenkomen in standups, retrospectives en releaseplanning weten wel wat de ander doet, maar niet wie de ander is. Aan tafel hoor je dingen die in een werkgesprek nooit langskomen. Kleine details die maken dat je iemand echt gaat kennen.
Waarom een wekelijkse lunch meer doet dan een teamuitje
De klassieke opvatting van teambuilding is een dag weg met het team. Escaperoom, kanoën, een workshop over samenwerken. Zulke dagen kunnen leuk zijn, maar er zit iets kunstmatigs aan. Je bouwt aan het team op afspraak, in een omgeving die niet lijkt op waar je normaal werkt.
Een wekelijks ritueel werkt anders. Het bouwt aan de onderlinge verhouding zonder dat het voelt als werken aan de onderlinge verhouding. Elke woensdag zit je aan tafel met dezelfde mensen met wie je de andere vier dagen samenwerkt. Over de weken heen stapelt dat op, en die stapel wordt uiteindelijk hoger dan wat één dag weg kan opleveren.
Bij Smit gaat het niet alleen om code
Wij bouwen software, websites en koppelingen. Dat is de zichtbare kant van wat we doen. De minder zichtbare kant is dat de mensen die dat werk maken elkaar goed kennen, en dat begint op plekken als deze tafel.
Daar merken klanten uiteindelijk ook iets van, al zien ze de broodjes nooit. Mensen die elkaar kennen, springen makkelijker voor elkaar in als het druk is. Ze leggen een lastige vraag eerder bij een collega neer dan dat ze er in hun eentje op blijven zitten. Ze zeggen sneller dat iets niet klopt. Dat scheelt tijd, en het scheelt verrassingen achteraf.
Volgende week woensdag
Wat het menu wordt, weet nog niemand. Behalve Jeroen en Tara, en die zeggen het niet.
Inzichten uit ons digitaal vakmanschap
Van praktijkverhalen en slimme oplossingen tot updates uit ons eigen team. Een inkijk in wat ons bezighoudt, wat we ontdekken en hoe ideeën langzaam vorm krijgen.
